"ดากานดำ...เอ๊ย...ดากานดา"

วันนี้ชั้นงดกัดแกซักวันแล้วกัน เพราะชั้นรู้ว่าแกกำลังเศร้า
แกคงคิดไม่ถึงใช่มั๊ยว่าวันที่ไข่ย้อยมันบอกรักแกใต้ต้นชงโค
จะเป็นวันสุดท้ายที่แกได้เจอกับมัน
แกคงคิดไม่ถึงใช่มั๊ย.. แค่คำที่แกพูดกับมันว่า

"แกมาทำอะไรเอาป่านนี้"

มันทำให้ผู้ชายคนนึงถึงกับหัวใจสลาย..เดินออกจากชีวิตแกไปเลย

ชั้นรู้... ว่าจริงๆแล้วแกเกือบช่อนยิ้มไม่ได้
แกดีใจขนาดไหนที่ได้ยินคำๆ นั้นที่แกเฝ้ารอซะที
ทำไมแกไม่พูดประโยคต่อไปเล่า
ประโยคความจริงที่มันก้องอยู่ในหัวใจแกตลอดมา

"รู้มั๊ย ชั้นรอฟังแกมาพูดคำๆ นี้ให้ฟังชัดๆ มานานแค่ไหน
เพื่อที่ชั้นจะได้บอกแกชัดๆ ชะทีว่า ช้นก็รักแกเช่นกัน"

แต่แกไม่ยอมพูด เพราะแกคิดว่าเดี๋ยวค่อยบอกก็ได้
ตอนนี้ขอแอบไปดีใจคนเดียวก่อน
พรุ่งนี้แกจะไปบอกเลิกกับโก้
แล้วพอเจอไข่ย้อย แกก็จะหอมแก้มมันสักที
พร้อมกับบอกทั้งหมดที่อยู่ในใจแก

แกคงคิดไม่ถึง ว่าผลของการพูดไม่จบประโยค
มันจะทำให้แกหมดโอกาสได้แก้ตัวอีกต่อไป
แล้วทำให้แกเองกลับต้องมานั่งร้องไห้หัวใจสลายอยู่ อย่างในวลานี้

..ดากานดา..
ตอนนี้แกคงคิดได้แล้วล่ะสิ
ว่าที่ผ่านมาแกมันเอาแตใจและร้ายกับไข่ย้อยมันขนาดไหน
แกอย่ามาพูดนะว่าแกไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามันรักแกน่ะ

แกน่ะรู้....รู้มาตลอดนั่นแหละ

แกแค่อยากเอาชนะ แค่อยากได้ยินมันพูดออกมาให้ฟังชัดๆแค่นั้นเอง

วันนั้นในเต๊นท์บนเขา ที่ไข่ย้อยมันมานับเลขข้างหูแก
มันก็แค่อยากจะแน่ใจบ้างว่าแกก็มีใจกะมัน
กลายเป็นแกชิงป็นฝ่ายได้เปรียบ
ที่ยิ่งแน่ใจว่ามันชอบแกแน่ๆ ไม่ใช่แค่แกคนเดียวที่ชอบมันเหมือนกัน

แกเลยได้ใจใหญ่ทีนี้..
ทั้งเรื่องที่แกพูดว่าถ้าไข่ย้อยมันเปิดใจ
ต้องมีคนมาชอบมันแน่ๆ
ทั้งเรื่องที่แกยัดเยียดสาวให้ไปเดทกับมัน
แกตั้งใจบีบคั้นให้มันพูดว่ามันทำไม่ได้หรอกเพราะมันรักแก ใช่มั๊ยล่ะ...

แกคิดจริงๆน่ะเหรอ ว่าไอ้ไข่ย้อยมันซื่อบื้อ
ซะจนดูไม่ออกบ้างเลยสักนิดว่าแกก็มีใจให้มันเหมือนกัน

แกเล่นเกมส์อะไรของแกอยุ่วะ....

แกจะเอาเปรียบ หลอกใช้ หรือยัดเยียดใครมาให้
มันก็ยังอุตส่าห์ทนแกทุกเรื่อง
แต่ที่แกทำถึงขนาดไปคบไอ้โก้ แกไม่คิดว่ามันเกินไปหรอกเหรอ...

ไข่ย้อยมันยอมแพ้แกแล้วไง
เพราะมันอยากเลิกเล่นกมส์บ้าๆของแกซะที
หลังสอบ...มันมาบอกรักแกชัดๆ อย่างที่แกอยากได้ยินมาตลอด
ในเมื่อแกอยากชนะ  มันก็ยอมให้แกชนะ แล้วไง..

แกอยากให้มันพูดชัดๆออกมาก่อนมันก็พูดไปแล้ว..
แล้วแกล่ะ...ดากานดา...
ทำไมแกไม่พูดความรู้สึกแกออกมาตอนนั้น..

ไข่ย้อยมันก็นึกว่ามันคงแพ้จริงๆน่ะสิ
ไม่ใช่แพ้เพราะต้องบอกรักแกก่อน
อย่างที่แกพยายามบังคับมันเหลือเกิน
แต่มันคิดว่ามันแพ้
เพราะแกคงแบ่งใจให้ไอ้โก้ไปแล้วจริงๆ
แกถึงตอบมันกลับมาแค่นั้น....

ทั้งที่ผ่านมา มันก็ยังเชื่อมาตลอดว่า
แกคบกับไอ้โก้เพราะอยากลองใจมันเหมือนทุกครั้ง
แต่ครั้งนี้มันเจ็บสุดๆ เจ็บกว่าทุกครั้งที่แกทำ..

ไข่ย้อยมันรักแกมากนะ
ที่มันยอมแกมาถึงขนาดนี้ ยอมมาพูดคำว่ารัก
ทั้งๆ ที่มันอยากให้แกซึ้งใจกับทุกๆอย่าง
ที่มันมีให้มากกว่าแค่ดีใจกับคำๆเดียว

แกอยากจะฟังนักมันก็มาบอก...แล้วไง
ถึงเวลาจริงๆ...ทำไมไม่บอกความรู้สึกที่แท้จริงของแกออกไปล่ะ

อยากร้องไห้ก็ร้องไปเถอะแก...
ทุกอย่างมัน สายเกินกว่าจะกลับคืนแล้ว

แกเองก็รู้ดี...
สิ่งที่แกจะทำได้ดีที่สุดตอนนี้นะ
คือเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของไข่ย้อยมัน
เป็นให้ดีที่สุดเท่าที่เพือนจะเป็นได้นะ...

เอาใจช่วยแกว่ะ

"ฟุเหยิน"